Bilbil wek her rojê dîsa di nav gulîstanê de digerîya, ev çend meh bu ku bi hesreta sebra dilê xwe bubu dar û derzî, bi kelekela dilê xwe axîn û waxînek kişand. Bi hesreta çavê reş û belek û fîrqeta meh û salan kezeb li xwe peritandibu. Bi xemgînî û bêhêvî dîsa di nav gulîstanê de meşek beydude kir. Li ser dareka hişk danî û ket tifkurên hûr û kûr. Bi hêvîyek dawîn çavê xwe li gulîstanê gerand, lê tiştek nedît bi xemgînî û dilekî şewûtî wuha got:
Evîna min
dîlbera min tu li kuyî ka were
Min ji
hesreta te re dil kirî pare pare
Dilê bi derd
û bi kul tu were hewara min
Wer halê min
bibîne dilê min zare zare.