Xizanek di kêleka dikana kebabfiroş de derbas dibu. Kebabfiroş goşt li şîşan dixist û li ser rûyê agir dipijand. Bêhna goştê sorkirî li hewa belav dibu. Ji bona ku mêrê xizan û bêçare birçî bu û perê wî jî tunebu ku kebabê bixwe, perçeyek nanê hişk ji kîsê xwe derxist û ber bi ruyê duyê kebabê ve girt û xiste devê xwe xwar.
Bi vî awayî çend perce nanê hişk xwar û paşê xwest ji wir here. Lê kebabfiroş bi lez û bez ji dikanê derket û bi destê wî girt û got: "Tu di ku de ve diçî, perê duyê kebabên ku te nanê we pê ve dabu bide!"
Tewafuqen di wê hengamê de Mela Nisreddîn di wir de derbas dibu û ji vê buyerê re bu şahid. Dîd ku zilamê bêçare feryad û fîxan dike. Mela Nisreddîn ji kebabfiroş xwest ku zilamê bêçare berde lê kebabfiroş doza perê duyê kebabê kir.